Συναίνεση και όχι πόλεμος…

Συναίνεση και όχι πόλεμος...

 

Γράφει ο Παναγιώτης Ράγκος

Κορυφώνονται αυτή την περίοδο οι διεργασίες των τοπικών υποψήφιων Δημάρχων για την κατάρτιση των συνδυασμών για την διεκδίκηση των Δήμων και των αυτοδιοικητικών συμβουλίων στις εκλογές του Μαίου 2019.

Παρακολουθώ λοιπόν αυτές τις διαδικασίες και διαπιστώνω ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό το πνεύμα και γενικότερα η φιλοσοφία του μοντέλου με το οποίο θα διεξαχθούν αυτές οι εκλογές. Αναγκαστικά και μη, πρέπει να γίνει απ όλους κατανοητό, ότι ο νέος νόμος που διέπει αυτή την διαδικασία έχει σαν κεντρικό πυρήνα την διαμόρφωση ευρύτερων συναινέσεων και κουλτούρας συνεργασιών.

Το παλιό εκλογικό σύστημα μπορεί να εξασφάλιζε πολιτική και διοικητική σταθερότητα, δημιουργούσε όμως ένα δημαρχοκεντρικό και μονοπαραταξιακό σύστημα τοπικής διοίκησης διευκολύνοντας έτσι φαινόμενα διαφθοράς και στρέβλωσης της τοπικής εντολής.

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η χώρα την συγκεκριμένη χρονική περίοδο έχει ανάγκη ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης με ευρύτερες δυνατές συναινέσεις. Αυτονόητο λοιπόν φαντάζει και το γεγονός ότι αυτές οι συναινέσεις και τα σχέδια θα πρέπει να ξεκινήσουν από κάθε πόλη, από κάθε περιφέρεια.

Τα πλεονεκτήματα κατά την άποψή μου του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής είναι απείρως περισσότερα απ τα προβλήματα που δημιουργεί. Τρία είναι τα βασικότερα.

Πρώτο είναι είναι η καλύτερη διαχείριση των πόρων και της παροχής των δημοσίων υπηρεσιών, δεύτερο η καλύτερη αντιπροσώπευση και εμπλοκή των πολιτών στον καθορισμό συγκεκριμένων τοπικών δημοσίων αναγκών και στο σχεδιασμό της κάλυψής τους και τρίτο η αντιμετώπιση των ζητημάτων διαφθοράς και της πελατειακής σχέσης Δήμου – πολιτών. Είναι σημαντικά τα τρία αυτά ζητήματα και η επίλυσή τους είναι ο βασικός άξονας που θα δημιουργήσει μια νέα σχέση μεταξύ των δημοτικών αρχών και της κοινωνίας.

Σ’ αυτά τα πλαίσια λοιπόν και οι υποψήφιοι Δήμαρχοι θα πρέπει να καταρτίσουν τους τοπικούς συνδυασμούς (αποφεύγω να χρησιμοποιώ την έννοια παράταξεις, γιατί τέτοιες δεν πρέπει να υπάρχουν αφού δεν εξυπηρετούν απολύτως τίποτα, απλά φανατίζουν και διαιρούν) με βάση την ικανότητα, τις γνώσεις και την κουλτούρα του εκάστοτε υποψηφίου να προσαρμοστεί σ’ αυτή την νέα πραγματικότητα. Δεν πρέπει να λειτουργήσει το μοντέλο “ότι να ναι αρκεί να μου φέρει ψήφους στο σακούλι μου “, γιατί αυτό ακριβώς είναι που θα οδηγήσει το νέο θεσμό στην αποτυχία και τα δημοτικά συμβούλια στην καταστροφή.

Η εμπλοκή των υποψηφίων απ την άλλη, θα πρέπει να γίνει με την λογική της αληθινής και ανιδιοτελούς προσφοράς και της ικανότητας και όχι της προσωπικής προβολής και της επιτυχίας μιας άστοχης και εντελώς άτοπης ματαιοδοξίας.

Τα ζητήματα που πρέπει να λυθούν χρειάζονται οξυδερκή, ποιοτικά και με οράματα μυαλά, ικανά να ανταποκριθούν στις προκλήσεις και τις συγκυρίες.

Η τρίτη παράμετρος αφορά τον πολίτη ο οποίος θα πρέπει να αλλάξει εντελώς την νοοτροπία που στέκεται απέναντι στην κάλπη. Πρέπει να καταλάβει ότι οι επιλογές που κάνει είναι σημαντικές για την διαμόρφωση της ζωής του αλλά και τις ζωές των άλλων. Συνεπώς αυτές οι επιλογές θα πρέπει να γίνουν με βάση όχι το ατομικό αλλά το γενικότερο συμφέρον της κοινωνίας. Χρειάζεται δηλαδή να αποκτήσει μια νέα συνείδηση στον τρόπο που επιλέγει τους αντιπροσώπους που θα διαχειριστούν τη ζωή του.

Μόνο έτσι θα καταφέρουμε σιγά σιγά να αλλάξουμε τις βασικές σταθερές που θα οδηγήσουν την χώρα μας στην πραγματική έξοδο απ την πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζει.

Διαφορετικά ας καθήσει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και ας κλαίει την μοίρα του, που όμως ο ίδιος δημιούργησε…

Παναγιώτης Ράγκος



Total
0
Shares